Głowa pełna sztuki

  Teatr Muzyczny w Poznaniu w swojej najnowszej premierze przenosi widza do czasów kiedy powstał. Ale również do okresu pełnego napięcia i niezadowolenia sytuacją ekonomiczną robotników, która przerodziły się w pierwszy strajk generalny w czasach PRLu, czyli do czasów poznańskiego czerwca 1956 roku. Rewolta w reżyserii Jerzego Jana Połońskiego to wbijająca w fotel historia dwóch braci, którzy w wyniku wojny znaleźli się po dwóch stronach barykady. Franek, który przed wojną był nauczycielem, teraz ze względu na swoje poglądy nie może znaleźć pracy w zawodzie i znajduje zatrudnienie w fabryce jako najniższy szczeblem pracownik. Przez co na własnej skórze doświadcza ucisku władzy – głodowe pensje, wygórowane normy czy przymusowe, bezpłatne nadgodziny. Po drugiej stronie mamy Mietka, młodszego brata Franka. W momencie kiedy wybuchła wojna był jeszcze uczniem. Do Poznania wraca z obozu jenieckiego z marzeniem wybudowania świata na nowo, dlatego zapisuje się do partii, co sprawia, że do...

  Lalki. Tego w Teatrze Muzycznym w Poznaniu jeszcze nie było. Zespół tego teatru po raz kolejny udowadnia, że nie ma dla nich nic niemożliwego. W Avenue Q w reżyserii Łukasza Brzezińskiego ma szansę pokazać widzowi coś innego, swoje bardziej komediowe oblicze i robi to koncertowo. Spektakl jest wypełniony żartami przeznaczonymi dla dorosłego ucha, wyśmiewani są chyba wszyscy, ale jesteśmy w stanie przymknąć na to oko, ponieważ robią to lalki. Im możemy to wybaczyć. Od razu zaznaczę, że to nie jest przedstawienie dla każdego. Trzeba do niego podejść z dystansem i musi trafić w poczucie humoru. U mnie trafia bezbłędnie. O czym jest ten spektakl? O zderzeniu się z rzeczywistością. O przekonaniu, że sam fakt, że skończyliśmy studia nie sprawia, że będziemy teraz bogaci, doceniani czy spełnieni. O tym, że w życiu nie zawsze jest kolorowo, ale także o tym, że należy doceniać to co mamy. Dostajemy historię miłości odartą z cukierkowości i bajkowości wrzuconą w rzeczywistość pełną wąt...

  Teatr Muzyczny w Poznaniu zabiera w tym sezonie swojego widza do szkoły i prezentuje tytuł, który porusza ważne tematy jak zdrowie psychiczne szczególnie u nastolatków czy budowanie relacji zarówno z rówieśnikami jak i rodzicami. Drogi Evanie Hansenie to spektakl wypełniony po brzegi emocjami, piękną, wpadającą w ucho muzyką oraz niesamowitymi kreacjami aktorskimi. Niewidzialny. Nierozumiany. Samotny. Sam. Taki jest Evan Hansen, albo raczej tak siebie widzi. Evan to chłopak nie należący do tych popularnych dzieciaków w szkole. Walczący o to, aby mieć przyjaciela, aby być w ogóle zauważonym przez rówieśników. Przez zbieg przypadków list, który pisał do siebie jako zadanie od terapeuty trafia w ręce chłopaka z jego szkoły – Connora Murphiego. Po paru dniach Evan dowiaduje się, że Connor popełnia samobójstwo, a wspomniany list zostaje znaleziony przy chłopaku i zostaje uznany za jego list pożegnalny. Nagle Evan zostaje zauważony, jest traktowany jak najlepszy przyjaciel Connora. ...

Musicalowy klasyk. Tak krótko można by opisać ten spektakl. Chyba każdy miał kiedyś styczność z tym materiałem. Jeżeli nie z filmem, to chociaż z tytułową piosenką. Sama muszę przyznać, że wersji filmowej nigdy w całości nie widziałam. Znałam co prawda parę piosenek, ale w sumie nie wiedziałam nawet o czym ten musical jest. Czy w takim razie zachwyciła wersja zaproponowana przez poznański teatr?  Dla niewtajemniczonych może w paru słowach przybliżę fabułę. Mamy lata 20. XX wieku, gdzie na ekranach króluje  kino  nieme. Największymi gwiazdami wytwórni Monumental Pictuers są Don Lockwood i Lina Lamont. Grają parę kochanków praktycznie w każdym filmie i są również kreowani na parę poza ekranem. Problem zaczyna się, gdy wytwórnia zmuszona jest przejść na film dźwiękowy. Lina Lamont ma nieprzyjemny, piskliwy głos, który nie nadaje się do puszczenia na wizji. Wtedy przyjaciel Dona wpada na pomysł, aby podłożyła jej głos niedoświadczona aktorka Kathy Selden. Wszystko komplikuje ...

Najnowszą premierą Teatr Muzyczny w Poznaniu postanowił zabrać publiczność do świata baśni biorąc na warsztat „Piękną i bestię”. Bajkę bardzo dobrze wszystkim znaną przecież w zeszłym roku było huczne świętowanie trzydziestolecia. Czym, więc może ten tytuł zaskoczyć dzieciaka lat dziewięćdziesiątych wychowanego na Disneyu, który ma prawie tyle samo lat co sam tytuł? Wszystkim. Ten tytuł roztacza magię, zaprasza widza do swojego świata, wciąga w swoją historię. „Piękna i bestia” w Teatrze Muzycznym w Poznaniu jest genialnie zrealizowana. Cały zespół realizatorski spisał się na medal, a obsada dodała do tego mistrzowskie aktorstwo i powstała prawdziwa perełka.

       „Irena” to spektakl, który porusza trudne tematy. Wojna, ratowanie Żydów z getta czy podejmowanie ekstremalnych wręcz decyzji. Teatr Muzyczny w Poznaniu udowodnił już jednak, że trudnych tematów się nie boi. Jest to także opowieść o zwykłej kobiecie, która kochała, pracowała, bała się i postanowiła działać widząc krzywdę innych ludzi. W trudnych, ogarniętych wojną czasach pozostała człowiekiem, co zrobiło z niej bohaterkę. „Irena” aż kipi od emocji, chwyta za gardło, wzrusza.      Irenę Sendlerową poznajemy jako starszą panią, która spotyka Williama Greena, którego uratowała z getta jak był dzieckiem. Podczas przedstawienia mamy szansę zobaczyć parę scen z życia Ireny. Są one głównie prezentowane jako wspomnienia głównej bohaterki, przez to są trochę poszatkowane. To tak jak starsza osoba opowiada historie ze swojej młodości. Nie będzie pamiętała wszystkiego i w taki sposób przedstawione zostało życie Ireny Sendlerowej w tym przedstawieniu i m...